توسعه بینهایت | Infinix Development
مسیر شغلی معانی بسیار متنوعی دارد و در متون مختلف با تعریفهای متفاوتی به کار میرود. شاید سادهترین تعریف مسیر شغلی این باشد که بگوییم: مسیر شغلی یعنی زندگینامه شغلی یک فرد. به این معنا که هر فرد در طول زندگی خود کدام جایگاههای شغلی را کسب میکند.
مسیر شغلی مفهوم مدرنی است که پس از انقلاب صنعتی معنای جدی پیدا کرده و مورد توجه قرار گرفته است. قبل از آن، مسیرهای شغلی بسیار ساده بودند. مثلاً یک نفر زندگی شغلی خود را با شاگردی نجار آغاز میکرد و مسیر کاریاش با تبدیل شدن به استاد نجاری به پایان میرسید. یا یک نفر به عنوان معلم مکتبخانه مشغول به کار میشد و تا پایان زندگی کاری، در همان جایگاه باقی میماند. اما پس از انقلاب صنعتی، تنوع شغلها بسیار بیشتر شد و کار سلسله مراتبی هم معنا پیدا کرد. حالا دیگر از جایگاه کارگر ساده در کارخانه تا مدیر کارخانه، پلههای متعددی وجود داشت و بعضی از کارگران، میتوانستند رویای بالا رفتن از نردبان شغلی را در ذهن خود بپرورانند.
تا اینجا هر چه درباره مسیر شغلی گفتیم، از نگاه فردی به مسیر شغلی میپرداخت. یعنی وقتی خود شما به مسیر شغلی خودتان (در گذشته یا در آینده) نگاه میکنید.
اما مسیر شغلی میتواند معانی دیگری هم داشته باشد. مثلاً وقتی در جایگاه مدیریت منابع انسانی قرار میگیرید، باید به مسیر شغلی کارکنان سازمان فکر کنید. به اینکه آیا هر کس میتواند یک مسیر رشد و پیشرفت در مقابل خودش ببیند؟ آیا مشخص است که کارشناس فروش، در صورتی که از همکاران خود برتر و توانمندتر باشد، مدیر فروش بعدی شرکت خواهد بود؟ آیا کسی که در مرکز تماس شرکت فعالیت میکند و تلفن جواب میدهد، قرار است برای همیشه در جایگاه یک اپراتور بماند یا نردبانی هم برای بالا رفتن و رشد و پیشرفت او در نظر گرفته شده است؟
قرار نیست همیشه و همهجا، همهکس بتوانند به موقعیتهای بهتر و برتر راه پیدا کنند. اما این دغدغه وجود دارد که یک عضو شایسته از سازمان، باید احساس کند که در جا نخواهد زد و مدیران سازمان برای جایگاههای شغلی آتی او فکری کردهاند. پس مفهوم مسیر شغلی برای کارشناسان و مدیران منابع انسانی با تعریف مسیر شغلی فردی تفاوت دارد و وقتی این کارشناسان از طراحی مسیر شغلی حرف میزنند، منظورشان بسترسازی و مسیرسازی برای رشد و پیشرفت و ارتقاء کارکنان سازمان است.
از حوزه مدیریت کسب و کار که خارج شوید، همچنان افراد دیگری هستند که به موضوع مسیر شغلی علاقه نشان میدهند.
مثلاً جامعهشناسان و سیاستگذاران کلان به این سوال میپردازند که آیا اقوام مختلف در یک کشور دسترسی یکسانی به مسیرهای شغلی دارند؟ یا جبر محیطی و محدودیت امکانات باعث میشود که در برخی نقاط، شغلهای معدود و محدودی پیش روی مردم قرار بگیرد و فرصتی برای رویاسازی و خیالپردازی برای گامهای بعدی مسیر شغلی به وجود نمیآید؟
آیا زنان و مردان از فرصتهای برابر در مسیر شغلی برخوردار هستند؟ یا اینکه مسیرها و جایگاههای شغلی مشخصی وجود دارد که در عین توانمندی و شایستگی زنان، صرفاً به مردان سپرده میشود؟ این سیاستگذاران کلان، وقتی از مسیر شغلی حرف میزنند دغدغههای دیگری هم دارند. مثلاً آیا کسی که امروز از مدرسه یا دانشگاه فارغالتحصیل میشود، میتواند تصویری از مسیر شغلی آیندهاش در ذهن داشته باشد؟ آیا مدرسه و دانشگاه، او را برای بالا رفتن از پلههای نردبان شغلی آماده میکنند؟
یک نگاه ساده این است که کار را در قالب بازار کار ببینیم. بگوییم موقعیتهای شغلی عرضه میشوند و تقاضایی هم برای این موقعیتها وجود دارد و وظیفهی سیاستگذار هم، کمک به ایجاد تعادل در عرضه و تقاضا است. اما یک گام جلوتر – در یک اقتصاد سامانیافته و توسعهیافته – این است که کار را فراتر از یک «بازار» ببینیم و به این فکر کنیم که مسیرهای شغلی موجود در اقتصاد، چقدر میتوانند به نسلی که میخواهد وارد محیط کار شود، انگیزه میدهد و امید به رشد و پیشرفت را در آنها تقویت میکند.
این سوالات، موضوعاتی است که به تدریج در مقالات سایت با آنها آشنا خواهیم شد و دربارهشان به گفتگو خواهیم پرداخت. پیشاپیش این را میدانیم که بسیاری از این سوالها، پاسخ مشخص و قطعی ندارند. اما با مطالعهی کار محققان و نظریهپردازان این حوزه، یاد میگیریم که مسائل مربوط به مسیر شغلی را بهتر درک کرده و تحلیل کنیم. شاید برایتان جالب باشد که این موضوع، آنقدر گسترده است که افراد بسیاری آن را به عنوان حوزهی تخصصی و شغل خود برگزیدهاند. اگر Career Coaching یا Career Counselling را در گوگل جستجو کنید.
[amzshyar-series id=”8″]
توسعه بینهایت / زندگی همه ما پر از داستانها و اتفاقاتی است که هرگز از یادمان نمیرود. لحظاتی که ما با تمام وجود و توانی که داشتیم، خواستیم ولی نتوانستیم، لحظاتی که باید چیزی را میدانستیم اما ندانستیم، تصمیمی را میگرفتیم اما جرأتش را نداشتیم و «نمیتوانی» تنها واژه آشنای روزهایمان بود. ما آمدیم تا از «میتوانم» هایی که در دل داشتیم، نردبانی بسازیم برای بالا رفتن، برای پیشرفت و برای توانستن…
